2016-09-02

Jaietan ere, preso eta iheslarien alde,

 Beste urte batez, gure preso eta iheslariak gogoratzen. Beste urte batez preso eta iheslariak etxetik at dugun azken urtea izan dadin nahimenarekin. Beste urte batez, baina, errealitate gordinak badirau. Dispertsio politikoa, mendekatzailea, kriminala, duela urte anitz PSOE eta EAJ bezalako alderdiek adostua, indarrean dago oraindik. Hori dela kausa, senideak behartuta daude astebururo kilometroak eta kilometroak egitera eta, xahutzen den dirutzaz gain, bidaia luzeek dakartzaten arristuak, istripuak, eta bisita egitea eragozten ahal dien edozein ustekabe txar; hori horrela astebururo, beste urte batez.
Bereziki larria, gaixo dauden presoen egoera. Gaixorik dauden presoak artatu ezean, euren osasunak okerrera egiten du. Hori tortura zuria da, tortura pesoentzat eta tortura senideentzat, hauek pairatzen baitute inpotentzia lazgarria baita. Horra hor Josetxo Arizkurenen edota Iñaki Etxeberriaren adibide latzak.
Ezin ahaztuko dugu preso politikoei ezarri nahai zaien bizi bitarteko kondena ezkutua. Hori guztia salatzeko eta geldiarazteko SARE hiritarrak abian jarritako trena hartu behar dugu guztiok. Horregatik, beste urte batez, eta jaietan egonik ere, dispertsio politika kriminala bertan behera uzteko aldarrikapena egiten dugu, eta beti ere irribarrea galdu gabe.
Berriozarren ditugu lau lagun Berriozartik oso urrun IÑAKI, Toledon, 520 kilometrora; JOSEBA, Puerto de Santa Marian, 1050 kilometrora, eta MIKEL ta IBAI, Monterroson, 640 kilometrora, eta beraiek badakite maite ditugula eta gogoan ditugula beti, baita jaietan ere.
Etxean nahi ditugu! Iñaki, Joseba, Mikel eta Ibai, etxera; preso eta iheslari politikoak Euskal Herrira.



2016-08-28

Nola ez maite Alberto Petri?

Nik Alberto Petri maite nuen. Iragan den mendearen azken hamarkadan berarekin militantzia partekatzeko ohorea izan nuen. Estimu handitan nuen, miresterainoko adiskidantza, eta badakit ez naizela bakarra; zuetako askok ere miretsiko zenuten, Alberto zen bezala zelako.

Hildakoen omenez panegirikoak idazteko joera dago, baina Albertoa ateoa zen —eta harro gainera—, beraz, nekez izanen da santua. Eliza Katolikoaren eta bereziko OPUS DEIren gehiegikeriak salatzen lehena, irakaskuntza publikoaren aldeko sutsua. Izan ere, Alberto oso gizon jantzia zen, jakintza handikoa, eta argudiatzen bazekien gutxik bezain ongi; Iruñean zinegotzi emandako zortzi urte horietan behar zenean —sutsuki behar zela, amultsuki behar zela— hamaika eztabaidaren protagonista izan zen, ez protagonismoa bilatzen zuelako, oso gizon argia zelako, eta Albertoren partehartzeak beti urduri jartzen zituen besteak, lekuz kanpo utzita.

Garai horiek, baina, ez ziren samurrak izan: anitzetan, edozein gaia zela ere, Herri Batasunaren izenean aurkezte hutsarekin, beste alderdien sektarismoaren adierazgarri, ezezkoa ziurtatuta zegoen; Albertok aitortu zidan behin baino gehiagotan HBren jarreraren kontrako mozioa aurkezteko tentazioa izan zuela behin baino gehiagotan, hartara besteek kontra bozkatuta HBren jarrera garaile aterako zelako. Eta maiz, Alfredo Jaime alkatearen jauntxokeria eta errespetu faltekin nazkatuta, Albertok oinetako bat erantzi eta hari botatzeko tentazioa izan zuela, —gerora ikusi izan dugun protesta ekintza mundu zabalean—. Eta hori kontatzean, irri bihurria erakusten zuen Albertok.

Gaizki pasarazi zioten Albertori, eta bere osasunean ordaina izan zutela urte gogor horiek, ez dut nik zalantzarik. Behin izugarri mindu zen, ikusi zuenean izenez ezkerrekoa den beste alderdi bateko zinegotzi batek Albertoren beraren karpetan dokumnetuak arakatu, ideiak lapurtu eta gero plenoan harenak balira bezala aurkeztu zituenean: izenez ezkertiarra den alderdi bateko kide batek egin izana zen Albertorentzat mingarriena.

Guztiok bezala, argi-itzalak izanen zituen, baina askoz argi gehiago itzalak baino. Itzal bat, berak onartua, euskara ongi ez jakitea: Tornamira Matematika Olinpiaden arauak euskaratzeko mesedea egingo ote nion... Eta nola esan ezetzik Albertori? Txantreako bere etxean unibertsitate osoan baino askoz gehiago ikasi nuen, segur naiz, eta oraindik daukat buruan aholkatu zidan liburu bat: John Allen Paulusen El Hombre Anumérico; eta bete-betean asmatu zuen.

Baina agian gehien gogoratzen dudana ez dago lotuta afera politiko batekin: ederki gogoratzen dut duela 20 urte, gure semea jaio zenean, pelutxe bat eman zigula opari, oraindik ere baduguna, behi txiki polit bat, urdina, Lau izenekoa, gure semearen ohe gainean urteak eta urteak eman dituela. Eta horrek erakusten du maila politiko handiko ordezkari bat izatean gain, maila handiko pertsona ere bazela. Nola ez maite?


Eta kontu hauek guztiak gogoratzean begiak lausotzen zaikidan arren, ziur naiz Alberto Petrik irri bihurria eginen duela, dagoen tokian dagoela. Eta musu bana senidei.

2016-08-06

Axularren aipua eta haikua

Dabillan harriari etzaika goroldiorik lotzen. Ur irakinean eztu euliak pausatzen. Ardurako arropari etzaika zerrenik egiten. Zethakorra ez du inork ebakitzen. Baina aferra, fuana, hutsa, bere sasoiñean jasaiten eztuena, zertarako da?

Gero. Axular, 



Gaur Urdazubira jende anitz hurbilduko da Burniaren Egunaren karietara. Inork gutxik probestuko du Axular idazle nagusiaren sortetxea ikusteko. Nik, etxe horren aitzinean, haiku bat kausitu nuen...






Axular-baitan
belar moztu berria
ta hortentsiak...


2016-07-30

Ardo bedeinkatua

Nafarroako Erriberaren inguruko herri batean gertatu zen, aspaldi ez dela, bertako apaiz zaharrari eztarriko minbizia atzeman zioten eta bolbora bezain azkar zabaldu zen berria. Haatik, apaitzak ez zion meza emateari utzi. Eztarriko minbiziaren ondorioz ahotsa gero eta urratuago zeukanez, apaiz laguntzaile bat jarri behar izan zioten mezan laguntzeko eta, eritasunak aurrera egin ahala, apaiz laguntzaileak berak meza ia-ia osorik ematen zuen. 
Bazen, baina, tarte bat apaiz zaharrak egiten zuena: jaunartzea. Zilarrezko kaliza eskuetan hartu eta, minbizi aurreratua gorabehera, bertatik ardoa edaten zuen “Kristoren odola” ahots urratuarekin esaten zuelarik... eta gero, kaliza beste guztiei ematen zien besteek ere edan zezaten. 
Antza, herri horretako jendeak ardo "bedeinkatu" hori edateari utzi omen zion mezatan.


2016-07-20

Azkenik - Idea Vilariñoren poema bat

Ukabilkada bat eman nuen
bi
horman.
Une batez ezin izan nuen arnasarik hartu.
Birao bat esan nuen.
beste birao bat.
Eta azkenik, mututu nintzen
eta azkenik mugitu gabe gelditu nintzen marko batean agondurik
bizitzen saiatzen
arnasa hartzen saiatzen
eta neure buruari esan nion
azkenik
ene jainkoa
gertatu egin da
azkenik
gaur
hilak 19
hirurogeita hamarreko uztailean.

1979ko uztailaren 19an idatzia, Nikaraguari eskainia

Atzo Fronte Sandinistaren garaipenaren urteurrena izan zenez, Idea Vilariño olerkari uruguaiarraren poema bat euskaratzea bururatu zait. Ez da lehendabiziko aldia Nikaragua agertzen dela blog honetan bertan, ezta Idea Vilariño olerkaria ere... Azkenik ez da azkena izanen, segurki