2014-07-04

Barcinaren argazki-beharra


Oraindik Nafarroako gobernuburu den Barcina andereak harrera egin berri die ume sahararrrei sanferminen atarian. Ume sahararrek bi hilabete ematen dute gure etxeetan, Oporraldia Bakean programa arrakastatsuari esker, eta bertan zaindu, artatu, babestu, elikatu, sendatu eta, batez ere, maitatu egiten ditugu. Eta egia da ume horiek askoz gehiago ematen digutela ordainetan: neurri gabeko maitasuna, begirunea eta, batez ere, herri txiki baina duin baten berri; neska-mutiko horiek Saharako enbaxadorerik onenak dira.

Barcina andreari, bere irudia hobetzeko premian eta beste irudi arrakastatsurik ezean, agenda ad hoc prestatu omen diote, eta ume sahararrak baliatu ditu argazki bat lortzeko. Izan ere, ez zen beharrezkoa, Nafarroako Parlamentuak jadanik harrera ofiziala egin dielako aste honetan; antza, Barcinari berdin izan zaio Nafarroaren ordezkarien gainetik pasatzea argazki itxuroso bat lortzeko. Iruñeko alkate Enrique Mayak berak zinegotziekin batera hartu ditu ume sahararrak aste berean, eta ez bakarrik, kameren aurrean esklusiban ateratzeko, Alli kontseilari fidelarekin batera.

Ume sahararrak hartzen ditugun guraso askok ez dugu parte hartu Barcinaren harrera horretan. Nafarroako Gobernuko prentsa-oharrak zioen “veintena”, baina argazkiari erreparatuta, dozenatik hurbilago dago ume kopurua hogeitik baino. Nolanahi, ekitaldi horretan parte ez hartzeko arrazoiak agerian uztea beharrezkoa iruditzen zaigu. Izatez, Sahararrek pairatzen duten egoera latza ez du urakan, ez lurrikada, ez itsasikara, ez lehorte batek sortu. Espainiako Erresumaren erantzukizun moral, potitiko eta juridikoa agerikoa da gertaera historikoen argitan. Izen-abizenak dituzten politikari jakin batzuek sortutako injustiziazko kinka batean bizi baitira ume sahararrak hamar hilabetez urtean. Eta injuztizia hori arintzeko guztiz txalogarria da Oporraldia Bakean izeneko programa, baina badakigu, jakin, Saharak justizia eta askatasuna behar dituela erdietsi, urterik urte luzatzen ari den egoera larria konponduko bada.

Horregatik ez da zilegia erabiltzea ume saharar horiek haren helburu pertsonal eta propagandistikoetarako. Urtetik urtera diru-laguntzak urritzen dituen bitartean, ez da bidezkoa ume sahararrak hartzea sasi-gurasokeriaz betetako ekitaldi anpurus batean, biharamunean “argazki on bat lortzea” beste xederik izan ez duen ekitaldi batean. Barcinaren agintaldia agorturik dagoen honetan, presidente andereak prentsan adeitsu eta irribarretsu agertu nahi du, eta horretarako erabiltzen ditu ume sahararrak; guraso asko ez gaude prest Barcinaren konpartsa osatzeko.

Antza, Espainiak Nafarroan duen ordezkari Alba andereak ere ume sahararrekin argazkia egin nahi du; ordezkaritza hori bera ume sahararrak ekartzeko trabak eta izapideak, erraztu ordez, urtetik urtera biderkatzen dituelarik... Bada, ez kontatu gurekin beste argazki horretarako.

Sahararrek duten erabakitzeko eskubidea aldarrikatzen den gisa berean, hemen ere erabakitzeko eskubidea aldarrikatzeko Gure Esku ekimenaren giza kale erraldoi arrakastatsua egin zen, Durango eta Iruñea lotu zituena. Horren haritik Barcina presidenteari otu zitzaion esatea herritarren ekimen hori ez zela espontaneoa izan eta ume txikiak erabili zirela. Zozoak beleari...

Barcinak, hitzez hitz, adierazi du “su deseo de que se alcance cuanto antes una solución definitiva que garantice un futuro mejor del pueblo saharaui” Baina, praktikan, zer egin, egiten eta eginen du goi agintari honek Saharararen alde, argazkian agertzeaz gain? Presidente batek badu zereginik Mendebaldeko Sahararako Konponketa-Plana sustatzen, Saharako herriak hainbeste urtez pairatutako sufrimendua bukatuko bada, erreferendum argi, garbi eta demokratiko bat behingoz egin dadin, Saharako Herriak bere geroa erabakitzeko duen eskubidea bermatuko duena.

Harro gaude ume sahararrekin, pozik gaude geure etxeetan hartzeaz, baina gustatuko litzaiguke ume hauek geure etxeetan hartu behar ez izatea, egunen batean Oporraldia Bakean programa beharrezkoa ez izatea alegia; horrek esan nahiko luke sahararrak euren lurrera, Mendebaldeko Saharara, itzuli ahal izan direla, Argeliako basamortu gorrienean, hamadan, dauden Tinduf-eko errefuxiatu kanpamentuak betiko utzita. “Oporraldia Mendebaldeko Sahara librean” bidaia antolatuko genuke gustura, eta gu joanen ginateke bisitan hara sahararrek prestatzen duten tea nana-rekin, mendafinarekin, berriz dastatzera, Sahara askean...

2014-06-21

Ezkabako ikasleei agurra


Urterik urte pausorik pauso
neska-mutilak batera
Ezkabako zuen ibilbideak
orain dauka bukaera.
Kabia uztera doazelarik
txorikumeen antzera
zoazte hegalak zabalduta
aske hegan egitera

2014-06-12

40 errugabetuei bertsoa

Gazteak hasi ziren
Herria askatzen
errepresio gordina
ordainean jasotzen.
Epaiketa ebatzia
libre ateratzen
Mila kilo zorion
dizuet eskaintzen.

2014-06-04

Gure esku dago; ni ere banoa

Azken garaiotan egin den gizarte ekimenaren garrantzitsuenetariko izanik, ezinbesteko hitzordua da niretzat ekainaren 8ko giza katea. Giza katea izanik ere, kateak ateak irekiko ditu, erabakitzeko eskubidearen inguruko eztabaidaren ateak.  Hortaz eta beraz, paradoxikoa bada ere, euskal jendeak kateak baliatuko ditu loturik gauzkaten beste kate horiek hausteko. Ni ere banoa. 118. kilometroan izanen naiz... eta zu(ek)?

2014-05-21

Odola gorria ez delarik

Dublin, Pearse karrikako Widow Scallan’s ostatua, gaueko hamaikak laurden gutxi. Inguruan, Irlandako Poliziaren Adar Bereziaren auto kamuflatu bat, Special Branch gorrotagarriaren markarik gabeko auto bat, aparkaturik. Autotik inor ez zen jaitsi, baina beste batzuk gerturatu ziren, Ulster Volunteer Force talde unionistaren kideak; horietako batek eskuko boltsa bat darama, barruan lehergailu bat duena.
Pearse karrikan, zaintza lanetan, Martin Doco Doherty irlandarra, 36 urteko dublindarra. “No witness” idatzi zuen gerora polizia batek txostenean, “lekukorik ez” alegia, baina geraterak nola joan ziren jakinik, erraza da asmatzea Martin Doherty-k, susmo txarra hartuta, aurre egin ziela eta talde unionistako kideek tiro eman ziotela bihotzean, baita lurrean zetzalarik ere. Gero, beste bala andana bat bota zuten ostatuaren atearen kontra, eta atearen beste aldean zegoen beste irlandar batek, Paddy Burke-k, tiro bat jaso eta zaurituta gelditu zen. Nolanahi, erasotzaileek ezin izan zuten ekintza burutu, ezin izan zuten lehergailua nahi zuten lekuan, eta ihesari eman behar izan zioten.
Irlandako Poliziak, Garda delakoak, ez zuen atxiloketarik egin. Bertaratu zenerako, hiltzaileak aspaldi joanak ziren. Polizien aldetik, zirtoak, sarkasmoak eta irri txikiak.
Handik gutxira, Irlandako poliziaburu Brian O’Higgins-ek hauxe adierazi zuen: “Atentatu hori aurreikusi bezala atera izan balitz, sarraskia izanen zen, une horretan ostatua jendez gainezka zegoen-eta”
Martin Doherty zenaren gorpua Dublin-go Glasnevin hilerrian datza. Gaur errepublikazale anitz eta anitz bilduta egonen dira han, gaur betetzen baitira hogei urte Martin Doco Doherty hil zutela.

Ipar Irlandako Polizak, PSNI delakoak, lan handia hartu zuen hil honen hasieran Gerry Adams buruzagi errepublikarra galdekatzen eta atxilotzen, Europako Hauteskundeen zurrunbilo mediatikoan Sinn Fein-eko burua kakaztu nahian, duela berrogei urte gertatutako beste hilketa baten inguruan... Antza, Martin Doco Doherty-ren odola ez omen zen gorria.
Martin Doco Doherty