Ez dut ezer entelegatxen (sic)

Ezkabako talaiatik ederki ikusten da Iruñerriko Eroski hipermerkatua. Iruñerriko askok bertan egiten dute lan, nire ezagun askok, adibidez

Baina batzuk ez dira langile sentitzen, kooperatibista baizik, eta krisia dela-eta, inoiz baino gehiago lan egitea erabaki dute: lehen lan egiten zuten ordu kopuruaren % 10a gehiago egiten dute lan orain. Nire ezagun batzuek, esaterako, astean 6 egunez, 45 ordu, osoatara. Eta, gainera, pozik daude.

Egiaren esateko, aitortzen dizute askoz gutxiago saltzen dutela krisia dela-kausa, askoz diru gutxiago sartzen dela Eroski-ren kutxetara. Askoz jende gehiagok txartelen bidez eramaten dituztela erosketak: hartara, hilabete baten buruan kobratuko die Eroski-k kontu korrentetik. Beraz, jende anitzek oraindik kobratu ez duen dirua gastatzen du. Eta kontatzen dizute, halaber, Eurokoparako erruz saldutako telebista asko eta asko kobratu gabe daudela oraindik... Eta beldur dira, zeren laster txartelen bidez erostean, bezeroek ordaindu beharko dituzte gastuak, eta jendeak ez du gastatuko oraindik kobratu ez duen dirua (?)

Bi hiztetan esanda, krisia asko nabaritu denez, lan gutxi dutela eta ordu gehiago egin behar dutela lan. (??)

Nik ez dut deus ezer entelegatxen (sic) . Gutxiago saltzen badute, gutxiago lan egin eta gutxiago irabazi beharko lukete; baina ez, gehiago lan eginen dute... Baina zertarako? Ez dute gehiago salduko! Zertarako ordu gehiago lan egin? Eta gainera, pozik esaten dizute. Eta, gainera, gero eta ikastaro gehiago ari dira jasotzen, baina pozik daude: hitz egiten dute Eroskiz doinu berezi batez, Eroskiren bazkide baitira, kooperatibista, alegia. Haiekin ez saiatu arrazoitzen, sekta baten modura jokatzen baitute, eta kritika txikiena ere ez dute onartzen.

Hori ulertuko duen kristaurik ez dago eta jutifikatzeko arrazoi bakarra otu zait: Objektu Hegalari Ez-Ezagun bat pausatu da Ezkabako talaia honetatik ikusi gabe, estralurtarrak etorri, eta Eroskiko langileak abduzitu dituzte eta kooperatibista bihurtu. Estralurtarrek sinistarazi diete Eroski Jainko bakarra dela eta Travel Club txartela bere profeta bakarra. Bestela, ezin da ulertu zergatik dauden horren pozik gure koadrillako horiek, astean sei egun lan eginda, lehen baino ordu gehiago sartuta, berdin-berdin kobratuta ere.

Geldituko gara kafea hartzeko astearte arratsaldean? Ikastaroa!" Eta igandean? “Inbentarioa”

Ez dut ezer entelegatxen (sic)

Arauak errespetatu?

Ezkabako magalean Berriozarko kiroldegia duzu. Ondoko argazkia kiroldegian bertan egindakoa duzu. Ez al litzateke naturalagoa izango jartzea, adibidez:

Ezin da poltsarik sartu: gorde takila batean

Tira, ados, erdarazko esaldi horren bertsio anitz egin liteke: gainera, duela gutxi aitortu dut ni ez naizela itzultzailea, itzaltzailea baizik.

Nolanahi den ere, jarri dezagun aurrera "BEREESKU_OHIALA ERABILTZEA [...]

Euskaldunon pazientzia ikaragarria da, badakit, baina ez saiatu ulertzen... Kontua ez da berreskuratzeko oihala... Kontua ez da ohiala (sic) hitzaren "h" dantzari hori... Hori barkagarria izan litzateke, akats ortografiko txikia baita... "Eta h bat gaizki jartzeko bekaturik nehoiz egin ez duenak bota dezala lehen harria". Ez, ortografia kontua ez da larriena. Arazoa da testu hori ez dela testua izatera heltzen, ez baita ulertzen, ez du komunikatzeko xedea betetzen, eta alboan dagoen erdarazkora jo behar da, ezinbestez, ulertu ahal izateko zer esan nahi zuten: nork bere oihala behar duela erabili, alegia. Ene, ez zen horren zaila, bada!

Tamalez, afixa hori ez da euskaraz lotsagarri dagoen bakarra Berriozarko kiroldegian:

Gutxi izango balitz bezala, arauak errespetatzeko agintzen dute... To eta no! Euskararen arauak beraiek ez dituzte errespetatzen, ez horixe!



Pesu gogorra? Bai gogorra dela ikustea afixetan utzikeria eta ganoragabekeriak, behin eta berriz ikusi ere!


Kiroldegiaren martxa eta kudeaketa euskara bezain txukuna bada, jai dugu.

Ziza guztiak jangarriak dira

Ziza guztiak jangarriak dira eta kontrakoari eusten dionak gezurra esaten du. Adibide baterako, hona hemen duela gutxi mendian aurkitu ditudan goiko hori bera edota beheko hau berau:

Baiki, ziza guzti-guztiak jangarriak dira... Kontua da batzuk behin baino ez direla jangarri. Behin janez gero, zulora!

Albert Einstein-ekin eleketan

Lagun batek eskatuta, Albert Einstein-en aipu bat euskaratzeko lana hartu nuen. Alabaina, itzultzailea baino itzaltzailea naizenez, beste lagun batengana jo nuen, eta gero, beste batengana.

Aipuak euskaratzeko esperantzarik gabeko zeregina izaten da, nekez lortzen baita jatorrizkoaren biribiltasuna. Egun batzuk eta buelta bestetzuk eman behar izan dizkiogu jatorrizkoari:

Nada beneficiará tanto la salud humana e incrementará las posibilidades de supervivencia de la vida sobre la Tierra, como la evolución hacia una dieta vegetariana.

Zorionez, nire lagunen prestutasunari esker, emaitza polita lortu delakoan nago:

Ezerk ere ez dio lagunduko gizon-emakumeen osasunari, ez handituko Lurrean biziak aurrera egiteko aukerak, dieta begetariano baten aldeko eboluzioak bezainbeste.

Azkenik, Albert Einstein-i berari ihardetsi eta gustuko duela erran dit: bisajea ikustea bertzerik ez dago.



Halarik ere, inork nahi badu bertze bertsiorik eman, blog honetan iruzkinak egiteko aukera dago...

Ipuin labur bat Euskalerria Irratian

Henry Blake-en silueta beltza ez zen antzematen kale kantoi ilunaren ilunean. Ezkerreko eskua beroki beltzaren poltsikoan, eta eskuan, 9 milimetroko Browning-en gider hotza sentitzeak nolabaiteko lasaitasuna ematen zion. Blacke-k bazuen, gainera, negu gorriaz gainera, bestelako motiboak dardarka egoteko: Ekialdeko Berlingo kale kantoi hits horretan hitzordua zuen, baina kontaktuak kale eginez gero, sare guztia arriskuan egon, eta errusiarren atzaparretan eror zitekeen.

Lasaitu beharra zuen eta eskuin eskuan piztu berria zuen zigarretaz oroitu zen. Bazekien tabakoa txarra zela, batzuek zioten modu asaldagarrian, tabakoak hil egiten zuela…Baina lasaitu beharra zuen. Eskua jaso, zigarreta ahoratu eta zupada luzea eman zion. Zigarretaren punta gorriz piztu zen kale kantoi ilunaren beltzean, suaren antzera kea irentsi ahala, pentsatu zuen tabakoa txarra izanik ere behar-beharrezkoa zuela; sorterriko oihartzuna ekartzen zion gogora, agian Langley-n egondako denbora luzean tabako gorriaren zapore horretara ohitu zelako; agian, Agentziaren eskoletan ikasitakoa gogora ekartzen ziolako…

Baina Henry Blacke-k ez zuen gehiago gogoratzerik izan. Suaren antzera piztu zen kalearen beste aldetik zetorren hori ez zen zigarreta baten punta gorria. 9 milimetroko bala batek kopetan sartu eta gomuten zakua leherrarazi zion.

Danbadaren oihartzuna joanda, alboko kale kantoi ilunetik beroki beltzeko gizon bat atera zen, Tupolev pistola eskuan, artean bero. Espioi errusiar horrek Henry Blacke hila zela ikusi zuen: Henry Blacke-en kopetako zuloari odol gorriari zerion eta ahoari, ke beltza. “Tabakoak zinez hil egiten du” pentsatu zuen, errusiarrek berezko duten sarkasmoarekin.