Beste haiku bat ele biz

Showing the beauty

at the peak of cold winter

the fountain, peaceful

Negu gorrian

iturria, bakean,

eder-ederra.



Berriozarko  Zorrokaren argazkia, gaur goizean hartua

Otsailari eleketan

Landareak eta animaliak mintzo ziren garaian. Elurra mara-mara ari zuen otsail batean, artzain batek Otsail hilari hitz egin zion:

- Ai, Otsail, elurra ari du etengabe, eta hotzak nire ardi batzuk akabatuko ditu segur aski...

Artalde osoa uzten badidazu, bildots bat emanen dizut ordainetan, Otsail.

Harrez gero elurra bota zuen, gutxiago baina, eta hotzak ez zuen ardi bakar bat ere akabatu, artzainak eskatu bezala. Artalde osorik zegoen, eta otsaila bukatzeko egun bakarra falta zelarik...

- Ai, Otsail, bihar martxoa izanik, ez duzu bildotsik eramanen!

Otsailaren azken gau horretan elurra mara-mara aritu zuen, zanpa-zanpa... eta hotzak artalde osoa akabatu zuen. Otsailak, azkenik, artalde osoa eraman zuen, Amalurrari ezin baitzaio iruzurrik egin.

Eta hala izan bazan ala ez bazan, sar dadila kalabazan, eta ager dadila Berriozarko Eguzki plazan.arko Eguzki plazan.

Haiku bat ele biz

Lasai ta isil
igande goiz honetan
ta elurretan

 

Calm and so quiet
It's sitll Sunday morning
and it's snowing.

Poemak Minde-rentzat

Euskal presoen eskubideen alde lan egiten duten abokatuen eta eragileen aurkako azken polizia operaziooaren ondorioz hiru lagun daude oraindik kartzelan. Ez ditut bidegabeki espetxeratutako lagun horiek ezagutzen, eta horietako bati buruzko erreferentzia bakarra dut: El Filtro liburua, orain dela sei urte Jon Mindegiagak idatzia.

Urte horretan bertan Uruguain egoteko aukera izan nuen, eta liburuan aipatzen diren protagonistetako batzuk eta lekuak, El Filtro izeneko ospitalea bera, bertatik bertara ezagutu nituen.

Bitxia izan zen gerora Jon Mindegiaren liburua irakurtzea, 90. hamarkadaren hasieran gertatua, PSOEren garaian, euskal errefuxiatuen eta Uruguaiko herriaren aurkako errepresioaren kronika bizia, ahanzturaren kontrakoa.

Urte anitz igaro badira ere, edonork izan dezake gertatutakoaren berri Jon Mindegiaren liburuari esker. Urte honen hasieran Guardia Zibilen erakustaldi errepresiboarekin batera burura etorri zait Idea Vilariño poeta uruguaiarraren Zergatik poema:

Zergatik
oraindik
berriz ere
itzuli den min zahar hori
bihotza zartatzen didana
bitan erdibitzen nauena
saminez betetzen nauena.
Zergatik
gaur
oraino.

Ez da oso ezaguna emakume honen poesia hemen, baina Juana de Ibarbourou-rekin batera  Idea Vilariño XX. mendeko Uruguaiko poetarik handienetakoa dugu, eta olerki horrek ederki islatzen du askok sentitu duguna ikustean goardia zibil armatuak euskal herritarrak berriz ere eramaten, urte hasierako beste sarekada mediatiko honetan.

Bilboko kaleetara, eta Donostiakoetara, eta Iruñekoetara, eta gure herrietakora atera eta aterako gara presoen eskubideen alde, dispertsioaren aurka, eta giza eskubideen aldeko gure atxikimendua bizkortzeko une heldu da. Izan ere, Idea Vilariñoren beste poema batek hauxe diosku:

Norbera bizi da
hildakoekin
hor daudenekin
sufriten dutenekin bizi da
eta lumatuekin
eta presoekin
bizi da.

Bele asko oraindik hegan, presoekiko elkartasunaren zigortzaile, konponbideari oztopo eta traba; guk elkartasuna eta hitza dugu arma, eta horregatik Ibarrako hormetan norbaitek utzi du idatzia ahanzturaren kontra: “Minde, Herria zurekin”.

EreDugarria